Het Mauritshuis.

In een twee jaar durende bouwtijd van 2012 tot 2014 is dan ook veel veranderd. Door een nieuwbouwgedeelte is het museum in oppervlakte verdubbeld. Een grote verandering is de verplaatsing van de hoofdingang. In de oude situatie gingen bezoekers via een krappe ingang via de zijgevel naar binnen. Een groot contrast met de royale entree die het gebouw nu heeft. Vanaf het Plein gaan bezoekers met de trap of een glazen lift zes meter ondergronds. Daar geeft de hoge transparante tourniquet toegang tot de ruim opgezette foyer van het museum.

Hans van Heeswijk Architecten is voor het renovatieproject onder meer bekroond met de Gulden Feniks, een toonaangevende prijs voor architecten. Met gepaste trots loopt hij dan ook rond in de foyer en vertelt hij met passie over zijn ontwerp en de rol die de entree daarin speelt. “Het Mauritshuis is een topmuseum met een wereldcollectie. Dat gevoel moet de bezoeker direct hebben zodra hij het museum binnenloopt. Daarom is de uitstraling van de entree cruciaal”, zegt Van Heeswijk.

De architect had bij het maken van het ontwerp direct voor ogen hoe de entree eruit moest zien. “We wilden de ruimte tot het plafond volledig benutten en daarom hebben we gekozen voor een bijna vijf meter hoge tourniquet. Als je hier een standaard tourniquet met een standaard hoogte zou plaatsen, dan houd je daarboven een stoffige ruimte over waar je niks mee kan. Daarnaast was het belangrijk dat de entree heel transparant zou worden. Mensen willen weten wat zich aan de andere kant van de gevel bevindt. Dat schept vertrouwen en geeft een gevoel van gemak. Vooral bij openbare gebouwen zie je daarom vaak dat er veel glas in de entree wordt toegepast”, vertelt Van Heeswijk.

Los van de esthetische wensen staan functionaliteit en kwaliteit voorop bij de ontwerper. “De allereerste voorwaarde is altijd dat de entree functioneel en betrouwbaar moet zijn. Zo moeten er voldoende mensen doorheen kunnen en moet de entree tochtwerend zijn.”

Een schuifdeur was bij dit project daarom geen optie voor hem. “Het was direct duidelijk dat het een tourniquet
moest worden. In de foyer wil je geen tochtverschijnselen, terwijl daar mensen wachten. Dat zou eventueel ook voorkomen kunnen worden door twee schuifdeuren met een tochtsluis, maar dat zou veel meer ruimte in beslag nemen. Ik geef bij de meeste projecten daarom de voorkeur aan een tourniquet.”

Het kleine oppervlak waarop gewerkt moest worden en de locatie in hartje Den Haag pal naast het Binnenhof, maakte dit project ook voor Boon Edam erg uitdagend. Het installeren van vier 4,6 meter lange automatische deurvleugels zes meter onder de grond was zowel wat betreft de logistiek als qua technische uitvoering geen alledaagse opdracht. De complexiteit van het project stelt volgens Van Heeswijk dan ook bepaalde eisen aan een leverancier. “Het is belangrijk dat de leverancier direct begrijpt wat de ambitie van het project is en dat ze daarin meedenken. Juist omdat de entree zo belangrijk is bij een gebouw zie ik graag dat de deur direct wordt geconstrueerd, dat het product visueel wordt gemaakt en je weet wat je koopt. Ook het afgeven van de prijs in een vroeg stadium is daarbij belangrijk. In dit geval wilden we een custom-made tourniquet, die perfect geschikt is voor deze plek. Dan verwacht je niet dat een leverancier met een standaardproduct komt, maar dat die meedenkt over een oplossing die speciaal voor dit project gemaakt is. En dat hebben ze uitstekend gedaan.”